Çevre laboratuvarının işi kapıda başlamaz, sahada başlar. Labdata numunenin alındığı andan raporlandığı ana kadar zinciri kesintisiz tutar.
Çevre laboratuvarlarını diğerlerinden ayıran şey, numunenin laboratuvara gelmeden önce de bir geçmişi olmasıdır: nerede, ne zaman, hangi koşulda ve kim tarafından alındı. Bu bilgi raporun parçasıdır; kaybolursa sonucun kendisi de savunulamaz.
İkinci ayırt edici yük, ortam koşullarıdır. Saha ölçümlerinde ve laboratuvar içinde sıcaklık, nem ve basınç sonucun geçerliliğini doğrudan etkiler; bu koşulların ölçülmüş olması ve limit dışına çıkıldığında bunun bilinmesi gerekir.
Saha formu ile laboratuvar kaydı ayrı yerlerde tutulunca, denetimde ikisini eşleştirmek zaman alır ve boşluklar ortaya çıkar.
Sıcaklık ve nem ayrı bir çizelgede tutulduğunda, bir deneyin koşul dışında yapılıp yapılmadığı sonradan anlaşılamaz.
Bir atık su numunesi farklı yönetmeliklere göre değerlendirilebilir; hangisine göre rapor verildiği açık olmalıdır.
Nokta, alım tarihi ve alan personeli numune kaydında durur; rapora taşınır ve sonradan değiştirilirse iz kalır.
İzlenen parametre bir deneye bağlanabilir; koşul sınır dışına çıktığında o deneyin sonucu sorgulanabilir hâle gelir.
Belirsizlik metot tanımından gelir ve rapora birlikte basılır; el hesabıyla eklenen bir kenar notu değildir.
Bunların hepsi ISO/IEC 17025’in genel şartları üzerine kurulu: kayıt silinmez, hesap sunucuda yapılır, yetkisiz personel deney başlatamaz, kalibrasyonu geçmiş cihaz bloklanır. Standardın yazılımdan ne istediği ayrı bir sayfada anlatılıyor.
Kendi metotlarınız ve rapor şablonlarınızla nasıl çalıştığını gösterelim.